Logo rhenensebetuwsecourant.nl


Foto: Henk Jansen

Column: Ton

Door Henk Jansen

Wat zijn voornaam betreft kende ik hem als Teun. Teun Elbers, een van de vier voetballende Rhenense broers. Teun, die zijn voornaam liever als Ton hoorde uitgesproken. Onlangs vernam ik het bericht dat hij in een verzorgingstehuis in Tiel na een ziekbed op 70-jarige leeftijd is overleden. Ton was op een na de jongste van vier broers Elbers. Het gezin Elbers, kinderen van de bekende Rhenense kleermaker, telde ook vijf dochters. De mannenmodezaak was destijds gevestigd aan de Herenstraat. De jongens van Elbers. Henk, John, Ton en Frank waren voetbalgek, die als ze in de buurt een bal hoorde stuiteren erbij waren om er een vakkundige en gedegen trap tegen te geven. Fijne jongens. Voetballen konden ze! Begaafde technische spelers. Dat toonden ze bijvoorbeeld in de omgeving van het Plantsoen waar vroeger ook een heuse muziektent stond met ernaast een grote parkeerplaats. Een plek waar de voetbal elke dag rolde, in partijvorm of in paaltjesvoetbal. En je moest van hoge huize komen om als winnaar uit het strijdtoneel te komen. Voetballen met de jongens van 'de Waalbuurt'. Als je in partijvorm een van de jongens in je team had, dan wist te zeker dat je ging winnen. En aan ballen geen gebrek. Ballenfabriek Majoni Plastic had in de Muntstraat een grote opslag met dit speeltuig. Drie losse dakpannen waren genoeg om in het inwendige van de opslag door te dringen en met een fraai kleinood voor de dag te komen. Technisch begaafd waren de broers Elbers. Jongens die ook seizoenen lang de clubkleuren van Rhenus en Candia'66 verdedigden. Een kwartet dat zelfs in tal van seizoenen in het eerste elftal uitkwam. Henk, de oudste, die net als zijn vader een tijdlang het kleermakersvak uitoefende, was tussen de krijtlijnen een noeste werker met veel techniek. John had een surplus aan techniek en dat gold ook voor Ton. Maar die had in zijn spel ook het vileine, een vorm van geniepigheid, wat een tegenstander tot wanhoop bracht. Ook Frank, die robuuster in zijn spel was, kon een tegenstander tot razernij brengen. Een aantal jaar geleden trof ik Ton in de sportschool. Waar hij op de loopband zijn conditie op peil hield. Ik koester de herinneringen aan Ton en zijn overige broers.

Reageren: jansenh@ziggo.nl

2 reacties
Meer berichten