Logo rhenensebetuwsecourant.nl


Joke Veenhof-Looyen vindt de 'Deeske'- trilogie nog steeds een van de mooiste boeken die haar man Joh. G. Veenhof geschreven heeft . (Foto: Henk Jansen))
Joke Veenhof-Looyen vindt de 'Deeske'- trilogie nog steeds een van de mooiste boeken die haar man Joh. G. Veenhof geschreven heeft . (Foto: Henk Jansen)) (Foto: Henk Jansen)

'Deeske vind ik de mooiste'

Kesteren/Rhenen - De boeken van Johan G. Veenhof (1933-1999), de boswachter van het Grebbebos in Rhenen, vinden nog steeds gretig aftrek. Dat ervaren ook de vrijwilligers van de boekenhoek van de Snuffelcorner aan het K.E.-Plantsoen in Rhenen. Met name in de Reformatorische gezindte blijft de veelschrijver populair. ''Met de regelmaat van de klok komen romans bij ons binnen en vinden in korte tijd een nieuwe eigenaar'', aldus een van de vrijwilligers.

Al snel volgde de tip: wellicht is het leuk om eens met de weduwe van Johan G. Veenhof te praten. Zij woont sinds enige tijd in Kesteren.

Pet

Een praatje dus met Joke Veenhof-Looijen. Een tip die we als redactie ter harte namen. We worden in haar appartement in het Betuwse dorp hartelijk ontvangen.

In de gang van het ouderenappartement hangt over een gewei de pet die John G. Veenhof altijd als boswachter droeg. In dezelfde smalle ruimte hangt een schilderij van zijn hand. Een jonge hinde staart met grote ogen door een struik. ''Ik weet niet hoeveel schetsen hij hiervoor gemaakt heeft. De ene schets na de andere, ontevreden over het resultaat, verscheurde hij, maar ging net zo lang door totdat hij het op papier had staan, zoals hij het in zijn hoofd had'', zegt Joke Veenhof (76).

De Wageningse van geboorte kreeg drie kinderen met haar man. Niemand pakte net als vader de pen op. Henk en Louis zijn werkzaam zijn in een tuinderij. De eerste is woont in Opheusden en Louis in Achterberg. Dochter Margreet woont in Giethoorn, een plek in Overijssel waar moeder Joke maar wat graag komt.

Borreltje

Johan G. Veenhof, geboren in Amerongen, was een boswachter die niet alleen voor orde en netheid in het Rhenense Grebbebos zorgde maar ook op de naastgelegen gebieden Laarseberg, Remmerdense Heide, De Blokken en De Blauwe Kamer.

''Mijn man was trots op zijn bos. In de eerste jaren kwam op de Grebbebos veel jeugd uit de Betuwe om er hutten te bouwen. Dat vond hij goed, maar zag er op toe dat er geen rotzooi in het bos werd achtergelaten en vooral niet dat er vuur werd gebruikt. Zijn liefde voor het vak deelde hij maar wat graag met andere boswachters. Daarnaast hield hij van gezelligheid. Collega-boswachters kwamen frequent in onze woning in het Grebbebos op de koffie. Zij het om het gekapte hout af te rekenen of anderzijds. Het aantal klompen in het voorportaal van het huis was niet op de vingers van wel vier handen te tellen. De dampende pot maakte al snel plaats voor de jonge klare.

Johan lustte wel een borreltje. Hij was op zaterdagavond ook vaak te vinden in het legendarische café van Mies Quint in Wageningen, waar hij collega-boswachters trof. En bij elk borreltje werd een zwaar sjekkie gerookt.

De tabak is hem fataal geworden. Hij overleed in 1999 aan longkanker. Opvallende kenmerken van Johan was zijn pet en in zijn borstzak een pakje zware shag. Maar hij was ook een lekkerbek. Een loempia ging er altijd wel bij hem in.''

Cupido        

Het was tijdens een wandeling het Grebbebos dat de Wageningse Joke Looijen kennismaakte met Johan G. Veenhof. Zonder dat er een geluid van een schot te horen was, bleek er toch in de harten van de twee in de roos geschoten te zijn.

Het paar kreeg twee jongens en een meisje. Joke: ''De jongens waren nachtbrakers. Die huilden veel. We hebben om de beurt 's nachts opgezeten. Johan kreeg ze met door hem zelf gezongen liedjes weer in slaap. Onze dochter gunde ons ons de nachtrust. Johan had niet veel slaap nodig. Was van zichzelf al een nachtmens. Hij had totaal geen rust in zijn achterste. Was met zoveel dingen bezig. Had zoveel hobby's. Ik was er voor de kinderen en het huishouden en Johan hield zich met andere zaken bezig.''

Hamerslagen

Zijn schrijverij onder andere. Dat werd zijn groot passie. Joke: ''Een passie goed voor meer dan honderd boeken.'' In de huiskamer van Joke staat een grote kast met een dito ruit, twee deuren groot. Daarachter staan tientallen boeken van haar man. Joke: ''In de huizen van onze kinderen staan ook boekenkasten met zijn titels. Ja, ze worden nog steeds gekocht. Niet met tientallen tegelijk meer, maar wel met een bepaalde frequentie.

Hij tikte zijn romans op een ouderwetse typemachine. De zoons vonden dat maar een aftands ding en niet meer van deze tijd. Ze zetten een elektronische schrijfmachine er voor in de plaats. Maar dat wilde hij niet. 'Op zo'n monster kun je geen ambachtelijk werk verrichten' was zijn reactie. Hij zwoer bij de oude typemachine. Met twee vingers tikte hij. Het leken wel mokerslagen waarmee hij de toetsen bewerkten.'' Op de tafel in de kamer ligt het boek 'Fenne' van Henny Thijssing-Boer. Joke: ''Een heerlijke streekroman. Een boek waarin karakters zo goed beschreven worden. Zoals mijn man dat ook zo goed kon. Ik vind al zijn boeken mooi. Er zijn natuurlijk boeken die er echt uitspringen, die ik meermalen gelezen heb. Zoals de trilogie 'Deeske'.''

Grote letterboeken

''Ook zijn Russische romans haal ik zo nu en dan weer uit de kast. Het is goed te weten dat er ook in de kringloopzaken nog steeds naar zijn boeken gevraagd worden.

Er is een categorie mensen dat graag streekromans leest. Wat ik jammer vind is dat de grote letterboeken verdwijnen. Zo moeten ouderen, die moeite hebben met lezen, al die streekromans ontberen.''

Na het overlijden van Johan G. Veenhof werd in het Grebbebos een Duinwachter aangesteld.

Joke Veenhof-Looijnen: ''Die was niet lang actief. Deze werd opgevolgd door een vrouwelijke boswachter. Maar een vrouw met een motorzaag, ik kon me er geen voorstelling bij maken.''

1 reactie
Meer berichten