Logo rhenensebetuwsecourant.nl


Foto: Henk Jansen

Column: Tellen

Door Henk Jansen

Hoe oud was ik nou eenmaal? Ik weet echter wel dat ik vroeg te horen kreeg dat ik op mijn tellen moest passen. Tot tien moest tellen. Voordat ik grenzen zou overschrijden. Dat me niet altijd lukte. En er een knokpartijtje volgde na een verloren partijtje paaltjesvoetbal, dat we destijds speelden bij de muziektent in het plantsoen. Met een bebloede neus mijn vader onder ogen kwam. Ik had echter niet het lef om de zielenpoot uit te hangen. Dat zou me op een extra mep van een van zijn 'kolenschoppen' van handen hebben opgeleverd. Hij vond, net zoals in 'Camera Obscura' van de schrijver Hildebrand staat, dat een gescheurde lip of een blauwe plek de weg naar volwassenheid betekende. Op mijn tellen passen deed ik bij het knikkeren. In hetzelfde plantsoen. In een vast knikkerkuiltje waar nu sinds jaar en dag Jac Wegh gevestigd is. Thuisgekomen vooral mijn bonkers en stuiters tellen. Die ik gewonnen of verloren had. En voor het bed gaan nog een paar keer natellend. In bed vroeg ik me af of ik wel goed geteld had. Bij het ontwaken dus eerst weer de knikkers tellen. Een telfout is immers snel gemaakt. Een telfout die immers verstrekkende gevolgen kan hebben. Die zelfs tot consternatie kan leiden. Mensen in staten van teleurstelling of droefenis kunnen brengen. Zoals onlangs binnen de muren van het 'Huis van de gemeente' in Rhenen het geval was. Tijdens de lokale verkiezingen. De stemmen bleken niet goed geteld te zijn. Een zetelramp bleek zich te voltrekken. Een partij kwam zegge en schrijven één stem tekort en verloor daarmee een zetel in de raad. Een doemscenario bleek in de maak. Ik hoorde daags van een stemmer, die altijd van zijn stemrecht gebruik maakt, twijfel. 'Ik vraag me af of ze mijn stem bij een partij hebben meegeteld, waar mijn voorkeur niet naar uit ging. Stel je voor dat dat gebeurd is. Wat heeft stemmen dan voor zin? Maar laat ik niet panikeren. De partij waarop ik mijn stem heb uitgebracht heeft de verloren gewaande zetel weer terug.' Ik kan me de frustratie van de partijkandidaten wel voorstellen. Maar tegelijkertijd vraag ik me af of niemand op die ogenblikken van onzekerheid aan de woorden uit het toneelstuk 'Oom Wanja' van Tsjechov: 'Doe mij maar onzekerheid, dan is er tenminste nog hoop', of woorden van gelijke strekking, heeft gedacht.

Reageren: jansenh@ziggo.nl

1 reactie
Meer berichten


Shopbox